De afgelopen weken is het vanuit mij stil geweest op social media. En dat was niet zomaar. Ik werd behoorlijk gevloerd door de griep, met een longontsteking. Zo ziek heb ik me nog nooit gevoeld.

Gelukkig voel ik me inmiddels stukken beter en ben ik aan het herstellen. En dus ontstaat er weer ruimte om met je te delen.

Zo’n longontsteking hakt erin. Eerlijk? Daar had ik me toch even in vergist. Wat heb ik de afgelopen weken veel moeten loslaten. En gek genoeg had ik daar juist lef voor nodig. Want vasthouden is vaak zoveel makkelijker. Het voelt veiliger, bekender. Doorgaan, sterk zijn, niet zeuren. Maar of het werkelijk voedend is?

Daar lag ik dan. Op de bank of in bed. Zo min mogelijk prikkels. Ik kon nauwelijks iets verdragen en had werkelijk nergens energie voor. Rust en donker, dat was het enige waar mijn lijf om vroeg. En dat betekende: loslaten. Hulp vragen. Grenzen erkennen.

Het ziekmelden was de eerste stap in dat loslaten. En dat blijf ik lastig vinden. Herken je dat? Dat verantwoordelijkheidsgevoel dat zo groot kan zijn, dat je bijna lef nodig hebt om te zeggen: het lukt me niet. Dat je alle moed bij elkaar moet verzamelen om aan te geven dat het niet gaat. Voor een ander weten we het vaak zo goed. Maar zodra het onszelf betreft… dan wordt het ingewikkeld.

De vakantieplannen gingen ook niet door. De jongens wilden van alles met me doen. Wat vond ik het moeilijk om niet aan hun verwachtingen te kunnen voldoen. Om ‘nee’ te moeten zeggen terwijl ik zó graag ‘ja’ wilde zijn. Ook dat was loslaten.

En dan al die lieve mensen om me heen die hulp aanboden. Wat vond (en vind) ik dat toch moeilijk. Toezien hoe mijn vader met onze oudste zoon de boodschappen deed. Hoe mijn man, voor zover zijn spierziekte het toelaat, taken in huis overnam. De buurvrouw of een vriendin die steeds even vroeg hoe het ging.

Ook mijn studieplanning moest worden losgelaten. En ja, ook dat was confronterend. Gelukkig waren de examens al achter de rug (en ruim geslaagd 😁).

Wanneer we loslaten, steken oude patronen vaak direct de kop op. De neiging om door te gaan. Om sterk te blijven. Om niemand tot last te zijn. Ons zenuwstelsel zoekt veiligheid en dat zit vaak in wat we kennen.

Maar zit echte veiligheid niet juist in het tegenovergestelde? In stoppen. In voelen. In erkennen dat je het niet alleen hoeft te doen.

Misschien herken jij dit ook. Als jonge vrouw die veel draagt. Die voldoet aan verwachtingen van werk, gezin, studie en omgeving. Die sterk is, loyaal en verantwoordelijk. Maar die zichzelf daarin soms vergeet.

Loslaten vraagt moed. Vertragen vraagt vertrouwen. En hulp vragen vraagt kracht.

De kunst is om je erbij neer te leggen. Het te herkennen en te erkennen. Te benoemen hoe het écht met je gaat. Mild te zijn voor jezelf zoals je dat voor een ander zo vanzelfsprekend zou zijn.

Acceptatie is de sleutel.

Misschien is dit jouw moment om jezelf weer op de eerste plaats te zetten?

Liefs, 

Nic