" Spiegels maken zichtbaar wat het hart voelt "

Mijn verhaal

Als jong meisje van vijf jaar wilde ik graag zuster worden. Oog hebben en zorgen voor de ander zaten al vroeg diep in mij geworteld. Dit heeft helaas ook een andere kant gehad. Ik vergat mezelf, leefde op de automatische piloot en ervaarde onrust. Ik deed vooral wat moest, werd verwacht, gevraagd en geëist. Ik kon mijn grenzen niet goed aangeven en raakte snel overprikkeld. De verbinding met mijzelf was ik kwijtgeraakt. Wat eindigde in een postnatale depressie. Ik werd gedwongen stil te staan en te luisteren naar mijn eigen gevoelens en behoeftes. 

Dit was een pittige reis, die mij heeft laten ervaren dat verandering pas ontstaat als je eerlijk naar jezelf durft te kijken en de weg naar binnen durft te gaan. Liefdevol in de spiegel durft te kijken naar jezelf, zodat er échte groei, verbinding en rust ontstaat. En je weer in je kracht staat. 

De komst van onze twee jongens veranderde meer in mij dan ik ooit had verwacht. Zij zijn mijn dagelijkse spiegel of ik nu wil of niet. Juist op momenten dat ik moe ben of het even niet weet. Zij laten mij zien wat ik nog vasthoud en waar ik groei. Het moederschap is verrassend. Het confronteert, raakt en opent. Altijd vanuit liefde.

Niet alleen zij leren van mij, ik leer minstens zoveel van hen.